De honderdste verjaardag van mijn vader

Vandaag zou mijn vader honderd jaar geworden zijn. Hij heeft het net niet gehaald, want op 17 maart van dit jaar is hij er in het zicht van deze mijlpaal tussenuit geknepen.
Toch gaan we dit feit natuurlijk wel gedenken, vieren zelfs.
Met hachee en rode kool, want daar hield hij van.

Hij mag dan zijn honderdste verjaardag misgelopen zijn, misschien heeft hij toch wel degelijk honderd jaar geleefd.
Ik had het namelijk aldus bedacht: tussen maart en december zitten negen maanden.
Wat hij tekort kwam zouden we kunnen verrekenen met de zwangerschap.
Ik kan zelfs fantaseren dat hij op dezelfde datum is verwekt als dat hij is overleden.

Een inspirerende avond

Ik was gisteravond bij een 'eindejaarsconference' van Maarten van Rossem in het Amsterdamse Paradiso.
Ik zag hem binnenkomen door een zijdeurtje bij de coulissen.
Hij trok zijn jas uit en legde die samen met een rood plastic tasje van de supermarkt aan de zijkant op het toneel.
Het zag er meteen al aandoenlijk eenvoudig en pretentieloos uit.

In een betoog van ruim anderhalf uur legde hij onder meer uit hoe ons wordt aangepraat dat het slecht gaat met dit land, terwijl het sinds het begin van de jaren tachtig alsmaar beter is gegaan, met een gemiddelde jaarlijkse economische groeit van 3 procent.
Er is maar één land in Europa waar het momenteel nóg beter gaat en dat is Luxemburg.

Ik had mijn moeder moeten aangeven

De afgelopen week had ik De Belastingdienst achter me aan, dus er was even geen tijd om een stukje te schrijven.
Ik had namelijk mijn moeder niet bij hen aangegeven en dat had wel gemoeten.
Ik wist van niks.
Het lijkt mij nuttig om over deze kwestie te vertellen, want de ervaring heeft mij nu geleerd dat je geheel buiten je schuld en nietsvermoedend in de problemen kunt geraken.
Grote problemen, misschien wel...

Jarig zijn op 20102010

Ik voel geen enkel verschil met gisteren.
Toch is alles anders.
Op deze heel bijzondere datum ben ik zestig jaar geworden.
Door de dokter werd ik vandaag meteen verwend met mijn allereerste griepprik.
Ik hoor nu blijkbaar tot een risicogroep.
Ik ben verbijsterd.
Ik ben nog steeds jong en baldadig. Een beetje grijs, maar dat is alles.
Hoe kan dit?
Hoe kan het dat mijn geest zich niet aanpast aan mijn kilometerstand?

Verbal Jam bestaat negen jaar!

Eigenlijk is het geen weblog, maar een boek. Een digitaal boek dat vandaag 9 jaar bestaat. Een boek dat nooit af is en nooit af zal zijn. Want zie hier nog maar eens fatsoenlijk een punt aan te draaien (als ik dat al zou willen).

Mooie datum ook: 10-10-10. Ik had een jaar eerder moeten beginnen. Maar dat zou wel een hoop extra werk geweest zijn voor een tienjarig bestaan op 10-10-10.
Ik zou natuurlijk met terugwerkende kracht nog een jaar vol kunnen schrijven, maar dat leest geen hond.

Calamiteiten buiten het pashokje

Gisteren wilde ik enkele nieuwe broeken kopen.
Bij de We Fashion was ik daarom druk doende in het pashokje, terwijl mijn zorgzame echtgenote mij van tijd tot tijd verschillende modellen en maten aanreikte.
Tweede broek halve prijs namelijk.

Omgekeerd doe ik dat aanreiken trouwens voor haar ook als het nodig is.
Dat u niet denkt dat ik zo'n ongeëmancipeerde lulhannes ben die zijn kleding door zijn vrouw laat kopen of uitzoeken.
Maar dit terzijde en ter bescherming van mijn imago.

Terug naar het pashokje.
Ik ben tot het besef gekomen dat je soms in een dermate geïsoleerde situatie kunt verkeren, dat de wereld om je heen kan vergaan zonder dat je ook maar iets in de gaten hebt.
Zoals dus in een pashokje.
Je komt buiten met je nieuwe broek, maar het hoeft al niet meer. Zoiets.

Over mokkels en medicijnen

Al eerder heb ik Nederland ingelicht over mijn aanzienlijk te hoge cholesterol.
Ik kan nu triomfantelijk melden dat het niveau spectaculair gedaald is.
Zelfs dermate spectaculair dat ik nu bijna geen cholesterolniveau meer over heb.

Vandaag was ik weer bij de zogeheten lipidenpoli. Dat is de speciale polikliniek ter bestrijding van de overtollige vetten in ons bloed. Om de drie maanden mag ik daar even buurten bij een steevast lieftallige interniste in opleiding.

Ze leren blijkbaar snel, want het is elke keer weer een andere mevrouw.
Ja, inderdaad, dat viel mij dus ook op: altijd een vrouw.
Behalve op kennis en vaardigheden zijn de dames duidelijk geselecteerd op -laat ik zeggen- een uiterst representatief voorkomen. Platvloers samengevat: blonde stoten of anderzins lekkere mokkels.
U merkt, ik dwaal direct af.