"Uiteindelijk kunnen we jullie, mannen, maken en breken," zegt mevrouw Tholen met een vreemde glimlach om de lippen. Ik ben in een uiterst goed humeur deze dag, dus besluit ik de opmerking niet te beantwoorden.

A.F.Th van der Heijden won een tijdje geleden de AKO-prijs voor zijn roman 'Het schervengericht'. De uitreiking werd voorafgegaan door een heuse rel. Dat gebeurt niet zo vaak in deze moerasdelta. Arnon Grunberg opende het vuur met een brief in Trouw. In deze vermakelijke brief 'Waarde A.F.Th van der Heijden' werd Adri -voor intimi- op een geestige manier
gefileerd. Zonder een onvertogen woord zette Grunberg de schrijver neer als een mislukte sul, die niet kon schrijven. Lees verder »

Een tijd geleden schreef ik op deze site een column over doping in de wielrennerij. Mijn stelling was destijds, dat bijna iedereen in de hogere regionen van het peloton slikte, spoot en snoof. En dat daarom het dopinggebruik in de fietserij vrij gegeven zou moeten worden. Dat leidde tot woedende reacties. 'Door Uw stellingname gaat onze nobele sport naar de Filistijnen', reageerde een sportliefhebber en 'U bent zelf een junk', wist een dame uit Nijkerk. Daarna werd het stil en ging Nederland over tot de orde van de dag.

Gelukkig kreeg ik gelijk. Zoals gewoonlijk. In de ijskast van een Italiaanse Spaanse sportarts Fuentes werden zakken met bloed aangetroffen vol met EPO, efedrine en allerlei andere drugs. Gelukkig had Fuentes de zakken ook voorzien van naam en adres, zodat het zoeken werd vergemakkelijkt. Tourwinnaars, wereldkampioenen en waterdragers gaven in persconferenties toe dat ze hadden gebruikt. Het geheel leek op een soort Amerikaanse sessie van de televisiedominee. Maar waar Bill Clinton nog handig wist te ontkomen, valt genadeloos het doek voor de renners, die toegaven dat ze uit de snoepdoos hadden gegrabbeld. Lees verder »

Eigenlijk beschouw ik een automobiel als een noodzakelijk kwaad. Meestal zijn auto's lelijk bovendien. Een van de neefjes had mij gevraagd naar de AutoRai te gaan met hem en wie ben ik dan om het kleine ventje zo'n uitstapje te onthouden?
Op de fiets waren we er snel. We trokken ons weinig aan van de grote rij wachtenden bij de kassa's en na een kwartier liepen we tussen de blinkend opgepoetste wagens door. Wat een prachtige vrouwen hadden ze bij die wagens neergezet! Driekwart van de bezoekers bestond uit lieden met petjes, Nikes en gympakken met opdruk. Het resterende kwart werd ingenomen door mannen in dure Oger-pakken.
Het kwart deed zich te goed aan champagne en kaviaar en vroeg serieus naar informatie over de prijzen van de uitgestalde wagens.
"Zo weinig?" hoorde ik ene Maarten-Jan zeggen toen de prijs werd genoemd van een Maserati 12 H met 18 cilinders. We hadden het hier over een bedrag van rond de twee ton, maar daar had je dan ook veel extra's voor, notenhouten dashboard, Tom-tom navigatie, stuurbekrachtiging, radar en een gouden knijper om op je neus te zetten. Kortom het kon niet op. Lees verder »

Het moet in 1969 geweest zijn. Met een paar vrienden en vriendinnen waren we naar een klein park gegaan om ons te vermaken. Niet het Vondelpark. De temperatuur was heerlijk, niet te warm. Een grote mandfles wijn hadden we meegenomen en rode libanon. Dat was heel normaal in 1969. Ik rookte en dronk wat en vlijde mij naast een van mijn vriendinnen -ik had er op dat moment drie- in het gras, om naar de blauwe lucht te gaan staren en de mooie witte wolken. Tussen de sprieten voelde ik iets hards, een rond koperen doosje. Het droeg de beeltenis van een Hindoegod, in van die vreemde kleuren.

De Hindoegod, die op mijn levenspad was gekomen droeg een olifantskop. Ganesh heette hij, ontdekte ik later, de Hindoes bidden tot hem als ze iets nieuws beginnen, maar dat wist ik nog niet. In het doosje zat een minuscuul purperen tabletje. Ik toonde het aan de groep en er ontspon zich een discussie. Een trip, beweerde iemand met enige zekerheid. Een homeopatisch middel tegen verkoudheid! wist een ander. Lees verder »

Er loopt in Nederland, maar ook daarbuiten, nogal wat miskend talent rond. Toen ik in de redactie van een literair tijdschrift zat moest ik het verschijnsel in al z'n pijnlijke gedaantes van dichtbij ervaren. De allerbelabberdste gedichten waren vaak vergezeld van snorkerige aanbevelingsbrieven. U hebt hier te maken met de nieuwe Roland Holst, las ik eens als bijsluiter bij een dik pak Sinterklaasversjes. We plaatsten ze niet en ontvingen hierna een omvangrijke scheldbrief.

Veel ernstiger waren de vele vervalsingen die de brievenbus vulden. Het plagiaat kende geen grenzen. Onder het motto beter-goed-overgeschreven-dan-slecht-zelf-verzonnen werden we regelmatig getrakteerd op gekopieerde verzen en overgepende verhalen. Meestal ontkenden de plagiators in alle toonaarden: hoe kwamen we erbij..!?!.
Adriaan van Dis werd ontmaskerd, maar ook Bernlef, Maarten Biesheuvel en Arnon Grunberg grabbelden in andermans literatuur. Zielig. Lees verder »

De helft van de Nederlanders bestaat uit schoolmeesters en juffen. Je hoeft de ingezonden brieven in kranten maar te bekijken of de mails naar weblogs en -sites en ze gaan over foutjes, die de inzenders ontdekten, komma's die verkeerd staan en verhaspelde namen of jaartallen.
Je vraagt je af wat het voor zin heeft om te kijken of iets klopt of niet, maar veel Nederlanders scheppen er kennelijk genoegen in. De andere helft van onze inwoners interesseert het eigenlijk niet, niets lijkt hen te interesseren, dus spelfouten al helemaal niet. Lees verder »