Op school leerden wij dat Nederland geen bergen heeft. Of het zou die inmiddels bijna afgegraven molshoop in Limburg moeten zijn, de Sint Pietersberg. Maar verder niks. Geen bergen. Nederland was plat, met hooguit hier en daar een lichte neiging tot heuvelachtig. Maar méér konden we er echt niet van maken. Het was niet leuk, maar wél één van de zekerheden in ons leven. We wisten vooraf dat we minder versnellingen op onze fiets nodig hadden dan de Zwitsers. Dat onze horizon recht was en niet gekarteld. Het zal onze volksaard beïnvloed hebben. Wij hoefden onze gedachten niet te kronkelen in haarspeldbochten, wij konden nuchter zijn. En zo werd ons land een land van zekerheden.

Sinds enkele weken staat mijn wereldbeeld, of beter: Nederlandbeeld, op losse schroeven. Argeloos drentelde ik door het Vondelpark in Amsterdam. Daar werden werkzaamheden uitgevoerd. En zoals dat tegenwoordig hoort bij werkzaamheden hangt er een bord bij dat die werkzaamheden verklaart. Opdat wij ons niet zullen ergeren in de trant van 'Wat is dít voor puinhoop?' Een bord schept zekerheid.
Het bord onthulde een staatsgeheim: Nederland heeft wel degelijk bergen, alleen worden ze zorgvuldig voor ons verborgen! Vandaar het werkwoord 'verbergen'. De Nederlandse bergen worden stiekem onder de grond afgezonken en opgeslagen in bergbezinkbassins!
Alleen weet ik nog niet waarop die zo nodig op het riool moeten worden aangesloten. Waarschijnlijk om de bergrivieren af te kunnen tappen...

Het is al erg genoeg als je in het dagelijks leven héél veel dingen te doen hebt. Maar dan moet het brein ook niet nog eens 's nachts gaan dwarsliggen met dromen waarin je een deadline niet haalt, te laat op een afspraak komt die toch al met veel moeite tot stand was gekomen en je voor de zoveelste keer je auto niet meer kunt terugvinden omdat je bent vergeten waar je hem had geparkeerd. Natuurlijk staat zo'n auto steevast in een gebied met betaald parkeren, zodat hij net zo goed inmiddels weggesleept kan zijn. Loop je toch mooi voor janlul te zoeken in je slaap!
En denk maar niet dat die dromen nog de moeite nemen om even te laten weten of het allemaal uiteindelijk nog goed komt. Nee, in opperste staat van verwarring word je bij het ontwaken de realiteit van de nieuwe dag in geschopt.
Daarom heb ik besloten om in 't vervolg net zo lang door te slapen tot alles keurig is afgehandeld. Dat zou mooi worden zeg, 's nachts een puinhoop maken van je gedachten en dan de rotzooi niet even netjes achter je opruimen!

Een kat in donker is een nuttig dier. Een kat in donker reflecteert namelijk infrarood licht. Kijk maar naar de foto: de camera meet de afstand met infrarood, de kattenogen reflecteren het. Een camera ziet infrarood licht. U niet. Daarom is zo'n camera óók handig om uw afstandsbediening van de t.v. te testen: richt hem op de cameralens en door de zoeker ziet u of de infraroodlampjes van de afstandsbediening het doen. Zo niet, dan zijn de batterijen op. Of zitten ze nog ergens in de vibrator.

Het landschap van de literaire tijdschriften in Nederland en Vlaanderen ademt al decennia een bezadigde en groezelige sfeer uit. Dat literaire tijdschriften de kweekvijver zouden zijn voor aanstormend talent dat gespot zou worden door grote uitgevers is al lang niet meer zo. Redacties van gesubsidieerde tijdschriften plaatsen alleen artikelen van vriendjes en opstandige blaadjesverdwijnen vaak even snel als ze met tromgeroffel zijn gekomen. Neem Bunker Hill of Zoetermeer of Millennium. Aan de kant van de gesubsidieerden druipt de saaiheid van de bladzijden, Awater, De Revisor, De Gids, Tirade het zijn onleesbare brochures voor neerlandici geworden. Zelden worden er koppen gesneld, nimmer controversiële standpunten ingenomen, polemiek wordt geschuwd en het legertje arrivés beweegt zich ondergronds via paddensluipwegen naar de volgende spoorwegovergang, waar de seinen immer op groen staan. In de kranten is er geen aandacht voor de literaire bladen meer, vaste bespreekrubrieken verdwenen. Vrij Nederland had een tijd lang de Literaire Ladder maar stopte met deze sympathieke rubriek omdat een advertentie op diezelfde plek meer geld zou genereren. Lees verder »

Verbal Jam voert voor een paar weken de zomerdienstregeling in. Dit betekent dat er minder stukjes verschijnen dan u gewend bent, want eventjes bijkomen van al die bloedige discussies over het Midden-Oosten is hier hard nodig.
Begin september wordt een poging gedaan weer met frisse moed aan de slag te gaan...

Onderstaande foto verscheen naar aanleiding van het bloedbad in Qana in de Washington Post van 31 juli 2006. De foto leidde in Israël tot verbazing dat hij in Europa kennelijk voor zoete koek werd geslikt. Want de media-oorlog over gemanipuleerde en geregisseerde beelden is inmiddels in volle gang.
Bij de foto in de Washington Post is de kwestie: is deze situatie in scène gezet? In de cirkel is namelijk is namelijk sprake van iemand die rechtop zit. Dat leidt natuurlijk tot de speculatie dat er zich gewoon levende mensen onder de lakens bevinden, waarvan er eentje te sloom was om op tijd te gaan liggen. Anderzijds is het wellicht mogelijk dat iemand die in zittende houding om het leven komt, door de lijkstijfheid ook in die positie blijft.
Ik heb er geen oordeel over, dit is voer voor de patholoog-anatoom. Maar dan weet u op welk niveau de discussie zich onderhand bevindt: een bedroevend niveau.

Bovenstaande titel is uiteraard geheel conform het 'Stijlboek Oorlogspropaganda'. De video van de Nord Deutsche Rundfunk laat zien hoe Hezbollah qua onbeschaamde mediamanipulatie niet onderdoet voor het Israëlische Government Press Office. Het GPO zal op zijn beurt natuurlijk uiterst ingenomen zijn met de ontmaskering van 'de man met de groene helm'.



Link naar video.

Door de discussies over het Israël-Hezbollah conflict in de afgelopen weken is bij mij eindelijk het inzicht doorgebroken: de Linkse Kerk bestaat! Voorheen dacht ik altijd dat het uitsluitend zo'n gemakkelijk etiketje was van rechts. Vanuit die hoek is het dat ook, om bij gebrek aan argumenten links eens lekker uit te schelden, verder niets.
Maar ik heb mij vreselijk vergist. Dat zal de hiernavolgende affaire u duidelijk maken.

Eén van de peilers van het progressief gedachtegoed is het continu kritisch toetsen van de eigen standpunten en tolerantie tegenover andersdenkenden, óók in eigen gelederen. Voortdurende discussie leidt tot voortschrijdend inzicht. Ondermeer daarom voel ik mij bijzonder verwant met links.
Maar menig linkse stroming heeft tevens een historie van dogmatiek, van gestaalde kaders, van strakke partijlijnen. Ik dacht echter dat we die met het verdwijnen van de CPN in 1991 definitief achter ons gelaten hadden. Helaas, een onnozele gedachte van mij. Nog steeds zijn er richtingen binnen de linkse partijen die het onwrikbare Grote Gelijk aan hun kant menen te hebben. Wie het waagt enige bescheiden kritiek te leveren wordt standrechtelijk geëxcommuniceerd door de Linkse Kerk. Lees verder »

Wij kunnen maar beter héle goede vrienden blijven met de Belgen! Gisteren zat ik namelijk eventjes te spelen met Google Earth en dat was een verontrustende ervaring. Het is vergezocht, maar stél dat de fanaticus Filip de Winter ineens in z'n kop krijgt dat Noord-Brabant bij nader inzien toch bij België hoort te horen? En dat hij dan een Vlaamse variant van de Hezbollah zou beginnen? Op katholieke grondslag uiteraard, maar verder net zo vervelend met Katjoesja's en zo. Dan zijn wij goed de pineut!
Want dankzij Google Earth staat Nederland dermate gedetailleerd op de kaart dat ik potdorie zelfs mijn eigen auto op de parkeerplaats kan zien staan! Die rooie ja!
Google wordt bedankt! De Belgen weten nu precies waar ze moeten mikken.
Dus denk erom: géén Belgenmoppen meer!

Lees verder »

Ook dieren sneuvelen in de oorlog. Deze kat werd uiteengereten door een ontploffende Katjoesja raket.

Onderstaande foto's ontving ik van Adi Shifer in Nahariya. Gisteren viel een Katjoesja raket op nog geen zestig meter van zijn woning. Een huis in de wijk werd op een haar na getroffen en werd zwaar beschadigd. De bewoners waren gelukkig niet thuis. De kat wel en die overleefde het dus niet.
Nu zijn er altijd mensen die daarop reageren met de opmerking dat de verwoestingen in Libanon vele malen erger zijn. Dat klopt, maar het is voor de mensen ter plekke een zinloze vergelijking, want iets minder erg dan erg is óók erg en je kunt er net zo makkelijk aan doodgaan.

De foto's zijn met name belangrijk omdat ze inzoomen op de gevolgen van de oorlog in de eigen woonomgeving. Dat maakt alles voor ons heel concreet en herkenbaar. Dichterbij kunnen we niet komen, tenzij we er fysiek naartoe gaan.
Het is tevens zeer waarschijnlijk dat je in zo'n situatie helemaal geen begrip meer hebt voor de zorgen aan 'de andere kant'. Het interesseert je geen ruk of ze Beiroet platgooien: jouw raam ligt eruit, jouw koelkast zit vol shrapnell, jouw kat ligt dood en de muren hangen uit hun voegen. Oorlogsschade is niet gedekt door de verzekering. Gelukkig was je niet thuis ten tijde van de inslag. Want wie niet weg is, is gezien. Voor een genuanceerde mening over het conflict koop je niks op dat moment.
Het kan geen kwaad daar vaker bij stil te staan...


Lees verder »

Gisteren viel een Katjoesja raket op nog geen zestig meter van de woning van mijn vriend Adi Shifer in Nahariya. Een huis in de wijk werd op een haar na getroffen en werd zwaar beschadigd. De bewoners waren gelukkig niet thuis. De kat wel en die overleefde het dus niet.

Nu zijn er altijd mensen die daarop reageren met de opmerking dat de verwoestingen in Libanon vele malen erger zijn. Dat klopt, maar het is voor de mensen ter plekke een zinloze vergelijking, want iets minder erg dan erg is óók erg en je kunt er net zo makkelijk aan doodgaan.

De foto's zijn met name belangrijk omdat ze inzoomen op de gevolgen van de oorlog in de eigen woonomgeving. Dat maakt alles voor ons heel concreet en herkenbaar. Dichterbij kunnen we niet komen, tenzij we er fysiek naartoe gaan.

De explosive lading sproeit dodelijk ijzerschroot in het rond

Lees verder »

Wij denken dat de tijden veranderd zijn, wat oorlog betreft. Maar dat zijn ze niet. De Amerikanen hebben ons tijdens de eerste Golfoorlog wijsgemaakt dat er een 'schone oorlog' mogelijk was. Het enige schone eraan was dat we het vuile niet te zien kregen. Maar we zijn er toch ingetrapt. We geloofden dat bommen en raketten inderdaad heel precies gericht konden worden en daardoor minder 'collateral damage' veroorzaakten. Het onttrok zich grotendeels aan onze waarneming dat de wapens zélf ook stukken gemener waren geworden. Bommen die een heleboel kleine bommetjes uitstrooiden, bommen die alle zuurstof uit de omgeving wegzogen, granaten die een wolk aan metaalsplinters en kogeltjes verspreidden, bommen die zich door bunkers konden boren.
Ik weet daar gelukkig het fijne niet van. Anders was ik nu waarschijnlijk dood geweest. Immers, de meeste ervaringsdeskundigen kunnen niet meer navertellen dat de Amerikaanse schone oorlog een doortrapte leugen is. Lees verder »

Vanmiddag kwamen in het noorden van Israël minstens 160 Katjoesja raketten neer. Daarbij vielen acht doden, waarvan één in de kibboets Sa'ar bij Nahariya. Het was helaas een goede vriend van de ouders van vrienden van mij.

Adi Shifer uit Nahariya stuurde mij nog enkele foto's van een Katjoesja-inslag nabij zijn huis. Gelukkig viel deze op een stuk open land.

Lees verder »

De Volkskrant had vandaag een merkwaardig zinnetje onderaan een artikel over dode Palestijnen, waarbij ik me afvraag wie nou eigenlijk beslist wat er in de krant komt. De redactie of de grote nieuwsgrossiers van de persbureaus?
'De operaties in de Gazastrook zijn de afgelopen weken uit de publiciteit verdrongen door de oorlog tussen Israël en Hezbollah.'
Je kunt Israël en Hezbollah van véél de schuld geven, maar niet van het treurige feit dat de Volkskrant bepaald nieuws liet liggen omdat ze het elders ineens spannender vonden.
"Ja sorry, de groothandel heeft niet geleverd..."

Er zal wat afgevloekt zijn op het Israëlische Government Press Office na het fatale bombardement in Qana.
"Hoe praten we dát nou weer recht?"
Want in een oorlog gaat het niet zozeer om het aantal burgerslachtoffers dat valt, maar hoe zoiets óverkomt in de media, of je de publieke opinie tegen je krijgt. En wat die publieke sympathie betreft is Israël druk bezig tegelijk met Libanese infrastructuur ook z'n eigen glazen in te gooien. Lees verder »