Van GroenLinks in Stadsdeel Zuid vernemen wij dat er in het Beatrixpark gebruik wordt gemaakt van mollenklemmen om de daar aanwezige mollen te bestrijden. De partij komt hiertegen in het geweer. Terecht natuurlijk, want de mol (Talpa europaea) is een uiterst onschuldig en nuttig diertje. Dat hoeft helemaal niet bestreden te worden.
Sommigen ergeren zich aan de molshopen in de gazons. Dat is weinig ruimdenkend. Dan zou je ook bezwaar kunnen maken tegen vogelnesten in de bomen. Ikzelf vind molshopen een verrijking van het landschap, zelfs in mijn eigen tuin. Nederland is immers al plat genoeg.

Dat het aantal fietsen in Amsterdam flink is toegenomen is mij niet ontgaan. Dat het inmiddels een flink probleem is ook niet.
Waar ik wél enigszins verbijsterd over ben, is dat het zo snel is gegaan. Het is mogelijk dat ik het mij verkeerd herinner, maar ik heb toch het idee dat we het laatste decennium zijn overspoeld door een vloedgolf van fietsen (om het woord tsunami maar eens te vermijden).
Zelfs in de meest afgelegen straten zijn de fietsenrekken niet aan te slepen, de hele straat staat van voor tot achter vol.

Neem een willekeurige, toch tamelijk rustige straat, de Curaçaostraat in Amsterdam West:

[Klik voor hele foto]

Ik zat in een Vlaamsch Broodhuys. Sinds enige tijd hebben wij in de stad namelijk ineens een keten van Vlaamsche Broodhuyzen. Het zijn er inmiddels een stuk of vier en daarbij blijft het waarschijnlijk niet. De archaïsche spelling moet ambachtelijkheid suggereren.
Het is de zoveelste formule om de doodgewone bakkerswinkel opnieuw uit te vinden. Je kunt tegenwoordig bijna geen bakker meer binnenlopen of je vindt er wel een hoek waar je ter plekke al die ludieke versche en ovenwarme broodsoorten kunt verorberen. Uiteraard ryckelyck belegd met allerhande buitenlandsche kazen en worsten.

Afgelopen maandag moest ik mijn zus ophalen uit het ziekenhuis. Ze was achter het Rijksmuseum van haar fiets gereden door een scooter en hield daar een hersenschudding, een gekneusde schouder en een verkreukelde fiets aan over.
Toevallig was het me een week eerder al opgevallen dat de kruising Stadhouderskade en Museumbrug achter het Rijksmuseum in de spits een totale chaos is.
De kruising staat geregistreerd als een zogeheten 'blackspot', een gevaarlijke verkeerslocatie waar relatief veel ongevallen plaatsvinden.
Het is de bedoeling dat op deze plekken de verkeersveiligheid voortvarend wordt verbeterd.

Van minister Melanie Schulz van Haegen-Maas Geesteranus (zo, zie dat maar eens op je bankpas te proppen) mogen wij straks weer honderd op de Ringweg. Ik zeg: waarom nu weer zo benepen met dat beleid? Doe dan meteen minstens 200. Dan kunnen wij de Nünburg Ring en Monaco naar de kroon steken en op die manier het internationale Formule 1 circus binnenhengelen. Dat is een stuk goedkoper dan de Olympische Spelen van 1928. En de infrastructuur ligt er al.
Op die manier kunnen we Amsterdam tenminste weer eens lekker sportief op de kaart zetten, zoiets heeft stukken meer uitstraling dan zo'n suffe Dam tot Dam loop.
Maar goed, vooralsnog dus honderd. En in grote delen van de rest van Nederland straks 130. Want dat willen de mensen.
Zegt de minister.

Dat veel mensen in Amsterdam Ajax een fijne en mooie voetbalclub vinden, gun ik ze van harte.
Ikzelf ben echter niet iemand van de clubliefde, ik ben hooguit een samenvattingenkijker.
Voor anderen is de club een levensvervulling. Niet omdat ze er voetballen of werken, maar omdat Ajax voor hen een religie is. Ajax is tenslotte een god, met wisselende zonen. Het houdt de supporters niet van de straat helaas, maar Amsterdam hoort nu eenmaal een grote voetbalclub te hebben.
Ook de niet-voetballiefhebbers in Amsterdam zullen dit gelaten moeten aanvaarden.

Toch zijn ook hierbij grenzen aan de tolerantie. Of je nu Ajax-fan bent of niet, de overdosis Ajax die de Amsterdammers de afgelopen maand over zich heen kregen is regelrechte geestelijke mishandeling. Dat houdt geen mens vol.
Even heb ik zelfs op het punt gestaan om mij te gaan melden bij de supportersvereniging van Feyenoord.