Herhaaldelijk tref ik zaken aan waarover niet is nagedacht. Vandaag kwam ik drie gevallen tegen waarbij een sukkel aan het roer heeft gestaan.

Ten eerste waren daar de Belastingsukkels.
De belastingdienst stuurde mijn vader een blauwe envelop.
Mijn vader woont niet meer op dat adres. Mijn vader is al ruim twee maanden dood.

Er werd vanmorgen aan de deur gebeld.
Een normaal mens doet zoiets niet op zondagochtend.
Een groot deel van Nederland is namelijk op zondagochtend met belangrijke dingen bezig.
Zoals uitslapen.
Om van allerlei sociale activiteiten nog maar niet te spreken.
Dan ga je niet storen als je enigszins goed bij je hoofd bent.

Ik zat dus een beetje te suffen in mijn kano en toen eh...

[Klik voor vergroting]

Demissionair premier Balkenende is vandaag voorpaginanieuws.
Niet vanwege zijn doortastende aanpak van de crisis, maar omdat hij een seksistische opmerking heeft gemaakt.
In het openbaar. Tijdens een verkiezingsdebat in Carré.

Heel veel Nederlanders zullen straks op de VVD stemmen.
Daar gaan ze spijt van krijgen.
Ze doen het misschien omdat Rutte zo'n vlotte babbeljongen is.
Of omdat hij 400.000 banen belooft.
Hij heeft geloof ik niet gezegd aan wie precies.

Die banen belooft hij volgens mij aan de ondernemers van Nederland.
Niet aan de werknemers.
Dat is het misverstand, denk ik.

Dorpspolitiek is soms nog gehaaider dan stadspolitiek.
Dat zal terug te voeren zijn op boerenslimheid.
De buurman reikte mij een fotokopietje aan van een krantenartikeltje uit het streekweekblad.

Het kenmerk van een streekweekblad is volgens mij, dat het uitsluitend gelezen wordt door gepensioneerden achter de geraniums.
En dan nog alleen vanwege de kruiswoordpuzzel en de aanbiedingen van de supermarkt.
Het is daarom voor gemeentelijke overheden het medium bij uitstek om vergaande besluiten naar de bevolking te communiceren.

Vijf jaar geleden was er komkommertijd-commotie omdat er een loslopende poema zou zijn gesignaleerd.
U weet dat vast nog wel.
Zulke berichten maken nu eenmaal een onuitwisbare indruk op mensen.
Later heb ik deze (of een andere) poema zelfs met eigen ogen in Friesland gezien.

Nu lijkt het erop dat de poema (of een andere) is weergekeerd.

Bij het vallen van de avond zijn er hier trouwens opvallend veel poema's in de weilanden waar te nemen.

De hele middag in de tuin geschoffeld.
Moet ook gebeuren.
Maar wat is schoffelen toch een køtwerk.
Geen wonder dat ze dat ook gebruiken voor taakstraffen.

Ik hoefde geen oranje hesje aan.
Het was mijn eigen tuin.
Maar een straf blijft het.
Waarom bestaan er geen elektrische schoffels?

Wat kan de natuur toch smerig zijn. Je moet niet denken dat ma eerst even d'r kont afveegt...

Kijk, Bram is natuurlijk een beetje zoekende. Dat zal het zijn. Dat zie je wel vaker bij mannen van zijn leeftijd. Dan raken ze rond de vijftig en ineens dringt het besef door dat ze het grootste gedeelte van hun seksleven al achter de rug hebben.
Dan is het nu of nooit natuurlijk.

In diverse winkels signaleer ik de laatste tijd toeters in het assortiment.
Oranje toeters.
Dit doet mij het ergste vrezen.
Ik zie en hoor straks al de horden toeteraars toeterend langstrekken.

Soms kun je het platteland nog fotograferen zoals het was in de tijd van Ot en Sien. Of Wim, zus en Jet. Als iemand dat nog iets zegt tenminste. In elk geval: van die idyllische plaatjes met koeien en kinderen in de wei.

(Klik voor vergroting)

Meer afbeeldingen:

Ik zag een aankondiging van het vierde seizoen Knevel en Van den Brink.

Ik was hierdoor onaangenaam getroffen. Ik vroeg mij af hoe dit kwam. Na enig nadenken geraakte ik tot de conclusie dat het hun persoonlijkheden moesten zijn die mij dwarszaten.

Ik besefte dat we als kijkers onbewust een onderscheid maken tussen natuurlijke tv persoonlijkheden en (ntvp's) niet-natuurlijke tv persoonlijkheden (nntvp's).

Soms ben je ergens op visite waar ook jonge kinderen rondlopen.
Als het brave kinderen zijn, zijn ze lief aan het spelen in een andere kamer of een tekening aan het maken.

Als het géén brave kinderen zijn, krijg je er als volwassene geen woord tussen en zijn ze ook niet lief aan het spelen.
Laat staan dat ze een mooie tekening aan je komen laten zien.
Aan dit soort kinderen wil ik deze keer geen woorden vuil maken.

Dit is Nederland in al zijn charmante kneuterigheid. Dat besef je pas wanneer je het verschijnsel brugwachter een keer hebt moeten uitleggen aan een toerist die uit een minder waterrijk land komt. Bruggen kennen ze natuurlijk wel, maar bruggen die open kunnen zijn misschien zeldzamer.

Er vloog een wesp onze datcha binnen. Wij wilden al alarmfase rood in werking laten treden en alle verloven intrekken.
Maar het liep anders.

Zoals dat gaat met wespen, ze vliegen wél je huis binnen, maar daarna weten ze eigenlijk nooit goed wat ze er eigenlijk komen doen. Dus dan maar tegen de ramen darren en uiteindelijk in de vensterbank belanden.

Dit jaar mag Nederland de Hemelvaart organiseren. Zo kunnen wij ons land internationaal goed op de kaart zetten.
Nu vraagt u zich wellicht af: kunnen wij dit wel aan, zo kort na de start van de Giro?
Welzeker. Het is gewoon een kwestie van zoveel mogelijk risico's uitsluiten. Als het op Hemelvaartsdag niet zwaar bewolkt is, gaat de hele zaak niet door.

De kinderen moesten allemaal op een rij gaan zitten. Het waren er wel twintig.
Ze waren rond een jaar of tien.
Daarna kwam er een wat vadsige man.
Hij sloot de kinderen op achter een metalen beugel, zodat ze niet meer uit hun stoel konden.
Na enige minuten begon hij de kinderen op een vreselijke manier te mishandelen.
Dat zou je als normale ouder niet hoeven flikken!
De kinderen gilden.
Iedereen keek lachend toe.
Niemand die er iets van zei.

Tijdens het WK voetbal gaan we hem straks weer volop tegenkomen: de stereotype Nederlandse man.
De man die alleen van bier en voetbal houdt.
Gek genoeg is hij er in twee uitvoeringen: het type Frank Lammers en het meer gestroomlijnde type zoals Heineken dat graag ziet.

Frank Lammers ziet eruit zoals je er uiteindelijk uit gaat zien van bier: ietwat vadsig, slonzig, uitgezakt en ongeschoren. Laten we zeggen: type I.
De mannen van Heineken en de andere biermerken zijn jonger, slanker en geslaagder. Want bier mag uiteraard niet worden geassocieerd met een bierbuik.
Laten we daarom de biermerkenmannen aanduiden als type II.

Zoals u ziet is Verbal Jam vandaag overgegaan op de nieuwe layout en het nieuwe PivotX-systeem. Het ontwerp is een aangepaste versie van het Magazine-thema, gemaakt door John Schop.
Voor sommigen zal het wellicht teleurstellend zijn dat de schrijver van dit weblog wél dezelfde is gebleven, maar deze mensen hadden hier toch al niets te zoeken.

De oude versie van de website blijft vooralsnog gewoon bestaan, dit voor het geval u nog iets terug wilt lezen of dat mooie nostalgische gevoel nog eens wilt oproepen. Deze oude versie is te vinden op het adres http://oud.verbaljam.nl. Maar mettertijd zullen de meeste stukken worden overgezet in het nieuwe systeem.

Naar mijn stellige indruk telt Nederland in de betere kringen een groot aantal baantjesjagers. Je komt ze tenminste altijd weer tegen in de meest uiteenlopende bestuurlijke functies.

Neem nu mevrouw Joan Leemhuis-Stout (VVD). Die zag ik gisteren ineens op televisie in haar hoedanigheid van voorzitster van het Nationaal Comité 4 en 5 mei. De vorige keer dat ik van haar hoorde was ze overheidscommissaris bij de IJsselmeerziekenhuizen. Maar bij dit soort mensen sluit het één het ander niet uit natuurlijk, integendeel zou ik bijna zeggen, hoe meer baantjes hoe beter.

Een vreemd uitgedoste man begint plotseling te schreeuwen. Wanneer iemand zoiets doet in een volle tram of op de Albert Cuypmarkt, wijzen de omstanders hooguit op hun voorhoofd. Maar paniek was er waarschijnlijk niet ontstaan. Gekken genoeg in deze stad.

Hij deed het echter tijdens de twee minuten stilte van de dodenherdenking, een beladen moment en iedereen stoof alle kanten uit. Er vielen minstens 63 gewonden, vele mensen hadden botbreuken.

Ach, je neemt op een druilerige dag eens een foto van de huizen aan de overkant. Gewoon om de zoomfunctie van een camera te testen. En als je dan het resultaat terugziet lijkt het toch verdacht veel op van die foto's die je wel eens in de krant ziet.

Foto's van een terroristenwoning. Mohammed B. zou er gewoond kunnen hebben. Of Samir A.
Zo ga je dan al denken. Kun je nagaan hoe we het afgelopen decennium gehersenspoeld zijn.

Trouwens, nietomteenoftander, maar heeft ie daar nou wietplanten staan?