Zij belden aan vanmorgen, de Jehova's. Door de intercom verkondigden zij:
Ja, wij zijn Rob en nog iemand en wij willen met mensen praten over een mooie toekomst. Of zoiets.
Ik zei dat dit goed uitkwam. Zij waren immers met zijn tweeën, dus dan konden zij mooi elkáár vertellen over die mooie toekomst.
Ik snap niet dat ze daar niet eerder op gekomen zijn, die Rob en nog iemand.
Dat scheelt toch een hoop gedoe aan intercoms en dergelijke.

Een groot nadeel van religie is dat het kennelijk in de meer orthodoxe gelederen een belangrijk deel van het eigen denkvermogen uitschakelt.
Men houdt star vast aan wat geschreven staat en peinst er niet over om daar eens een kritische evaluatie tegenaan te gooien. Zoals: is er na de eerste druk van het handboek nog sprake geweest van voortschrijdend inzicht op diverse gebieden?

We zien de orthodoxe onwil tot zelf nadenken haarscherp terug in de discussie over het ritueel slachten.
Het debat spitst zich toe op de vrijheid van godsdienst en een welles-nietes over de leedbeleving van het onverdoofd geslachte dier.
Het verdeelt Kamer en gemeenteraad dwars door de partijen heen.

Ik was vandaag in Nazareth.
Met geen andere reden dan dat ik die plaats nu wel eens wilde zien.
Met de plaatsnaam Nazareth ben ik namelijk een groot deel van mijn schooltijd om de oren geslagen.

[Klik voor gehele afbeelding]

Her en der heb ik gevraagd: "Weet u hier soms nog een beetje goeie timmerman?"
Gewoon, uit een soort religieuze baldadigheid.
Maar nee, schouderophalend en beide handen gespreid vervolgde men zijn weg.

Wij waren met de hele familie op de begraafplaats van de kibboets om kaddisj te zeggen voor oma Batja, die ruim een maand geleden overleden was. 'Kaddisj zeggen' is in de Joodse religie het reciteren van een gebed, dat in de praktijk dikwijls wordt gebruikt ter herdenking van een overleden vader of moeder.
Maar in onze familie is men niet zo gelovig. En oma Batja was dat al helemaal niet, dus draaide onze kaddisj uit op een zelfgeschreven tekst waarin haar jongste zoon mooie dingen over haar zei. Daar heb je dan toch meer aan, ook al verstond ik ze niet.

Op het kerkhof zijn bijna alle graven gelijk, om het gelijkheidsbeginsel van de kibboets te benadrukken. Het graf wordt aanvankelijk bedekt met wat stenen. Na een jaar, wanneer de zaak wat ingeklonken is, stort met er een betonnen grafzerk overheen.
Zo te zien hebben ze daarvoor een gietvorm die al sinds de stichting van de kibboets wordt gebruikt.

Er stond een mevrouw in de hal van ons flatgebouw. Ik schatte haar iets voorbij de pensioengerechtigde leeftijd.
Zij was keurig gekleed. Ik groette haar op weg naar buiten.
Behulpzaam vroeg ik of zij iemand zocht, want zij staarde naar de naambordjes naast de belknopjes.
Bij ons zijn dat er enige tientallen.
Maar nee, degene die zij zocht had zij al gevonden zag ik ineens, want in haar hand hield zij oranje flyers met de naam Jezus in koeienletters erop.
Misschien is het oneerbiedig als ik de term koeienletters gebruik om de typografie van het woord Jezus te beschrijven, maar dat hoor ik dan te zijner tijd wel.

De rooms-katholieke geestelijken van alle rangen en standen hebben dit jaar een moeilijke kerst.
Uit voorzorg worden zij op grote afstand gehouden van het kindeke Jezus.
En ook de kinderopvang 'Het stalletje' te Bethlehem blijft dit weekend gesloten.
Dit jaar geen Wijzen uit het Oosten, dat wordt te link, drie van die oude kerels aan de kribbe.

Hoe zit het eigenlijk met Jezus zelf? Heeft hij indertijd wel het goede voorbeeld gegeven aan de priesters?
'Laat de kindertjes tot mij komen' is inmiddels een zwaar besmette uitspraak.
Op het internet wemelt het van de afbeeldingen waarop Jezus druk met allerlei  kindertjes in de weer is.