zorgtoeslagveld
Dinsdag 04 Oktober 2005 in categorie Ergernis, Woede of Frustratie
De grootste misère van zo'n formulier is dat je altijd eerst allerlei gegevens moet gaan opsnorren. Wat is nou ook weer het sofi-nummer van mijn moeder? Hoeveel inkomen hebben ze gehad? Waar heb je die papieren opgeborgen? Vorige maand lagen ze nog in het dressoir. Mijn moeder begint een stapel oude kranten door te vlooien. Mijn vader zet de televisie harder om niet aanspreekbaar te hoeven zijn.
En dan die vragen! "Heeft u inkomen: loon, uitkering of pensioen?" Tja, is AOW eigenlijk pensioen? Staat er niet bij. Zal dus wel. Feitelijk gewoon een fooi, maar vooruit.
En dan moet ik aankruisen: "Ik doe ieder jaar aangifte inkomstenbelasting bij de Belastingdienst."
Mijn vader roept boven de tv uit: "Nee!"
Nee? Hoezo?
"Nee, dat doe jij toch altijd voor me?"
Kijk, dat krijg je er dan ook nog eens bij, die spraakverwarringen, die communicatiestoornissen, die logica van bejaarden die veel te oud zijn om zich nog met de belastingvragen van deze tijd bezig te kunnen houden. Ze stellen je frustratietolerantie tot het uiterste op de proef.
Als uitsmijter heeft de Belastingdienst nog een pesterige vraag: "Hoeveel inkomen verwacht u bruto meer of minder in 2006? Bijvoorbeeld door een loonsverhoging of een extraatje."
Ja, daar hebben we nogal kans op met deze regering! Loonsverhogingen, extraatjes... Dat zijn zo langzamerhand versteende uitdrukkingen geworden, archaïsch taalgebruik. Van Dale overweegt ze te schrappen uit het standaard Nederlands. Ik gok dan ook blind op 0 euro.
Zo. Klaar. Nu komt het moeilijkste: hoe gingen die handtekeningen van mijn ouders ook alweer? Sinds de middelbare school niet meer nodig gehad namelijk...
| Tweet |































