Gisteren was er een heel enge jongeman op televisie.
Eng vanwege z'n ideeën, maar ook vanwege z'n uiterlijk.
Zo'n kop die je normaal alleen op compositietekeningen ziet. Met een gehaakt mutsje op en een gebit als een vervallen begraafplaats.
Het was laat op de avond, maar nog lang niet laat genoeg wat mij betreft. Niet alleen kinderen zouden er nachtmerries van krijgen, maar ook volwassenen.

Hij heet Izz ad-Din Ruhulessin en is letterlijk de vleesgeworden karikatuur van de islam.

Ab Klink heeft afgelopen weekend laten weten dat hij uit de CDA fractie stapt. Hij was tegen de samenwerking met de PVV en vond dat er daarmee een onwerkbare situatie was ontstaan. Volgens hem was door zijn afwijkende standpunt het vertrouwen aangetast en kon hij niet meer met voldoende overtuigingskracht opereren.

Natuurlijk werd binnen de CDA gelederen in alle toonaarden ontkend dat er druk op Ab Klink was uitgeoefend om te vertrekken. Maxime Verhagen zei nog eens uitdrukkelijk dat Klinks vertrek niet was afgedwongen door de CDA top.

En als Verhagen zoiets zegt weet je wel hoe laat het is. Veel katholieke jongetjes binnen de CDA-fractie zijn opgegroeid op roomse jongensinternaten, stel ik mij zo voor. Daar hebben ze wel geleerd hoe je vervelende jongetjes wegpest.
En een vervelend protestants jongetje als Ab Klink is natuurlijk helemáál smullen.

Een vaak terugkerende gedachte bij bloggers is: waar zal ik het vandaag eens over hebben? 
Welnu, vandaag wilde ik het met u hebben over mijn fototoestel.

Niet om even lekker te pochen met mijn professionele Canon EOS 1Ds Mark III, want die heb ik niet.
Dat zou mijn lieve echtgenote nooit goedvinden.
Zo werkt dat nu eenmaal bij veel vrouwen. Al het geld dat niet wordt besteed aan eerste levensbehoeften als eten, kleding, schoenen, een iPod, de kapper, kleurverstevigers, dag- en nachtcrèmes, gezichtsmaskers en andere ondoorgrondelijke smeerseltjes, is weggegooid geld.
En daar geef je hebben ze natuurlijk gelijk in. Dat houdt de relatie wel zo prettig.
Dus dat u niet denkt dat ik vreselijk onder de plak zit.
Maar ik dwaal af, waar zou ik het vandaag ook weer over hebben? Zie je, nu was ik het bijna kwijt. 
Goed, mijn fototoestel dus.

Ik zag een meisje op de televisie.
Zij praatte over seks.
Ze moest wel, want daar ging het hele programma over.
Zij vertelde het Nederlandse volk dat zij graag pijpte.
Dit is tot daaraan toe.

Tegelijkertijd moesten wij aanschouwen dat zij een beugel droeg, met allemaal van die enge metalen dingetjes op haar tanden geplakt.

Ik zeg: jongeheren van Nederland, blijf uit haar buurt als je lul je lief is, anders hangen straks de vellen erbij.

Dit is een managersstoel. Niet zomaar een managersstoel, nee, een massage managersstoel. En hij is in de aanbieding. Bij Office Centre.
In plaats van €199,- kost hij nu €99,-.
Ex btw, dat wel, daar moet u nog even rekening mee houden.

Een echte manager trekt natuurlijk z'n neus op voor een dergelijk goedkoop prul.
Zal wel in China zijn gemaakt.
Misschien dat Chinese managers uit het nog jonge Chinese kapitalisme hiermee genoegen nemen, maar Nederlandse managers natuurlijk niet.

Vorige week overleed mijn huisdier. Het was geen hond, hamster, kat of cavia, maar een chinchilla.
Vijftien jaar lang (want zo oud worden die beesten) heb ik bezoekers moeten uitleggen wat dat precies voor een schepsel was.

Het kadavertje ligt nu op het balkon, driedubbel ingepakt in plastic en omwonden met duct tape.
Wij willen immers niet dat de boel gaat stinken.
Het zielige pakketje moet daar verblijven in afwachting van de begrafenis.
Want om het nu zo in de container te flikkeren is ook weer zo harteloos.
Zo hoor je als mens en dier niet met elkaar om te gaan.